schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Job gaat viral

    November 2016


Waarom is mijn gehandicapte zoon zo populair bij Vierdaagselopers?

'In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job. Op straat kijken mensen zelden naar ’m. Dat wil zeggen: ze dóen of ze niet kijken. Maar als het Vierdaagse is, komen ze recht op hem af'

Waarom is Job zo populair bij Vierdaagselopers? Massaal stoppen ze bij het jongetje in de rolstoel, gaan door de knieën, graven in hun rugzak en halen een speldje, sticker of gladiool tevoorschijn. De vraag houdt me bezig. In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job, terwijl hij dan vaak ook applaudisseert. Op straat kijken […]

‘Ik wil helemaal niet dat mijn zoon groot wordt, ik zie alleen maar nadelen’

"Groot betekent moeilijker te tillen, lastiger te verzorgen. Groot staat niet voor zelfstandig, laat staan voor ooit samen een biertje drinken"

Mijn vader was geen kroegtijger, maar had wel een ideaal: als zijn kinderen groot waren, wilde hij een biertje met ze kunnen drinken. Toen ik 18 was, nam hij me voor het eerst mee op motorvakantie. Overdag zat ik achterop en ’s avonds naast hem in de hotelbar. We hebben het nog vaak over onze […]

Groot

Opeens realiseer ik het me. Zo gek! Terwijl ik de rits open en dicht doe, vraag ik me af wanneer dit precies gebeurd is. Wanneer werd Job een mens van mijn formaat?

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. ‘Moet je zien!’ zeg ik tegen Rob als ik voor hem ga staan. ‘Wat heb ik aan?’ Hij kijkt op van zijn schilderwerk. ‘De jas van Job.’ ‘Ja! De jas van Job. Die past mij dus.’ Mijn man schildert stoïcijns verder, mompelend dat […]

Een leven dankzij Facebook en WhatsApp

Wat irritant: een bejaarde in het gezelschap die stug het postduiventijdperk blijft verheerlijken omdat digitaal ‘zo onpersoonlijk’ is

Mijn moeder zit op WhatsApp. Eerst niet, nu wel. Voorheen ging mijn vader over de nieuwsvoorziening van persbureau Haverkamp. Hij stuurde foto’s van het camperbusje, de bloeiende bloembakken en de ooievaars op de kerk – ze hebben jongen. ‘Ik wilde mezelf niet buitensluiten’, verklaart mama. Dus ging ze op cursus in het dorpshuis, gewapend met […]

De kinderen werden het slachtoffer

De afstand van het alternatief dwingt ons te kiezen voor onzekerheid dichtbij. Job heeft geen energie om uren per dag in een taxibusje te zitten

De school-soap is ten einde. Voor wie het gemist heeft een korte samenvatting: in januari gaven we Job (13) op voor het voortgezet speciaal onderwijs, eind mei liet de eerder zo gastvrije school weten dat de richting ‘dagbesteding’ zou worden geschrapt en ons kind niet meer welkom was. Het was twee maanden voor de zomervakantie. […]

Waarom mijn zoon nooit zal werken, maar toch naar speciaal onderwijs gaat

"De afgelopen weken kreeg ik regelmatig de vraag, meestal uiterst voorzichtig geformuleerd, waarom Job eigenlijk naar school moet. De vraag snap ik. Hij zal immers geen loodgieter of boekhouder worden, laat staan CEO van een beursgenoteerde onderneming. Job gaat nooit werken."

Het drama ‘Jobs nieuwe school’ sleept zich voort. Misschien mag hij tóch naar de school van onze eerste keus. Onduidelijkheid troef; deze week volgt weer een gesprek. Het is dus nog te vroeg voor een nieuwe aflevering van deze soap. Daarom even pas op de plaats. De afgelopen weken kreeg ik regelmatig de vraag, meestal […]

‘Protesteren doen ouders van gehandicapte kinderen binnensmonds, daar is geen energie voor over’

"Het erge is dat we onderhand wel gewend zijn dat dingen zo lopen. Paniek en opwinding kunnen we ons niet permitteren. Regelen die hap."

Het voordeel van weinig te kiezen hebben, is dat je er snel uit bent. De scholen voor kinderen als Job zijn dun gezaaid. Nu de school in Groesbeek een paar weken voor de zomer heeft laten weten dat er toch geen plek voor hem is – hij stond sinds januari ingeschreven – blijft Druten over. […]

Probleem

Een ‘speciale school’ zou als geen andere onderwijsinstelling moeten weten hoe kwetsbaar je speciale leerlingen zijn, en hoe moeilijk te plaatsen

Of we toch maar een andere school willen zoeken voor Job. Inderdaad, met ingang van komend schooljaar, knikt de directeur ongemakkelijk in zijn kantoor. Hier op de middelbare school waar Job na de zomer heen zou gaan, hebben ze besloten te stoppen met de richting waarvoor hij stond ingeschreven. We zijn boos. Maar niet meer […]

Missen

Job - dertien - en door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt kent 'missen' niet. Vrij naar Shakespeare: mama is er of ze is er niet

‘Hoe reageert hij als je weer terugkomt?’ Die vraag kreeg ik vaak deze week. Over wat Job doet als ik na een reis van bijna twee weken het huis binnen stap. Ik verontschuldig me vast voor het ontnuchterende antwoord dat ik moet geven: Job doet niks. Of nou ja, niks bijzonders. Hij zegt ‘hoi mama’ […]

De kunst van het wachten

Juist door Job realiseer ik me hoe bevrijdend het is om te doen wat je echt wilt

Nog vier uur voor ik naar Boston vlieg. Ik neem een teug Schiphol-lucht en bestel bij Starbucks een cappuccino met cheesecake. De komende vier uur doe ik niets, behalve wachten. En ik vind het heerlijk. Reizen is voor mij pure ontspanning. Inclusief het in de rij staan en hangen bij gate D68. Elk uur op […]

Meer zien