schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Publicaties

  • Job gaat viral

    November 2016


Waarom mijn zoon nooit zal werken, maar toch naar speciaal onderwijs gaat

"De afgelopen weken kreeg ik regelmatig de vraag, meestal uiterst voorzichtig geformuleerd, waarom Job eigenlijk naar school moet. De vraag snap ik. Hij zal immers geen loodgieter of boekhouder worden, laat staan CEO van een beursgenoteerde onderneming. Job gaat nooit werken."

Het drama ‘Jobs nieuwe school’ sleept zich voort. Misschien mag hij tóch naar de school van onze eerste keus. Onduidelijkheid troef; deze week volgt weer een gesprek. Het is dus nog te vroeg voor een nieuwe aflevering van deze soap. Daarom even pas op de plaats. De afgelopen weken kreeg ik regelmatig de vraag, meestal […]

‘Protesteren doen ouders van gehandicapte kinderen binnensmonds, daar is geen energie voor over’

"Het erge is dat we onderhand wel gewend zijn dat dingen zo lopen. Paniek en opwinding kunnen we ons niet permitteren. Regelen die hap."

Het voordeel van weinig te kiezen hebben, is dat je er snel uit bent. De scholen voor kinderen als Job zijn dun gezaaid. Nu de school in Groesbeek een paar weken voor de zomer heeft laten weten dat er toch geen plek voor hem is – hij stond sinds januari ingeschreven – blijft Druten over. […]

Probleem

Een ‘speciale school’ zou als geen andere onderwijsinstelling moeten weten hoe kwetsbaar je speciale leerlingen zijn, en hoe moeilijk te plaatsen

Of we toch maar een andere school willen zoeken voor Job. Inderdaad, met ingang van komend schooljaar, knikt de directeur ongemakkelijk in zijn kantoor. Hier op de middelbare school waar Job na de zomer heen zou gaan, hebben ze besloten te stoppen met de richting waarvoor hij stond ingeschreven. We zijn boos. Maar niet meer […]

Missen

Job - dertien - en door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt kent 'missen' niet. Vrij naar Shakespeare: mama is er of ze is er niet

‘Hoe reageert hij als je weer terugkomt?’ Die vraag kreeg ik vaak deze week. Over wat Job doet als ik na een reis van bijna twee weken het huis binnen stap. Ik verontschuldig me vast voor het ontnuchterende antwoord dat ik moet geven: Job doet niks. Of nou ja, niks bijzonders. Hij zegt ‘hoi mama’ […]

De kunst van het wachten

Juist door Job realiseer ik me hoe bevrijdend het is om te doen wat je echt wilt

Nog vier uur voor ik naar Boston vlieg. Ik neem een teug Schiphol-lucht en bestel bij Starbucks een cappuccino met cheesecake. De komende vier uur doe ik niets, behalve wachten. En ik vind het heerlijk. Reizen is voor mij pure ontspanning. Inclusief het in de rij staan en hangen bij gate D68. Elk uur op […]

Winkelen met Job

Het gordijn is zo laag dat ik eroverheen kan kijken. Handig, want zo zie ik bijtijds dat Job een puntige schaar uit mijn tas naar boven tovert en ermee begint te zwaaien

Job is nog (een beetje) ziek thuis, maar ik heb nieuwe kleren nodig. Hij moet dus mee naar de stad. Geen probleem, vindt Job. Samen op de rolstoelfiets is leuk. ‘Hallo allemaal mensen’, groet hij het winkelende publiek. Kledingwinkels vindt hij fijn. Lekker met je hand langs al die rekken met zachte stofjes (sorry winkelmedewerkers). […]

Eetstress

De plastic flesjes drinkvoeding zijn nu de spinazie waar Job - dertien en door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt - groot op zal worden

Voor de derde week op rij is Job ziek. Eet nauwelijks, hoest veel, valt in slaap na elke inspanning en heeft nog steeds die opgezette klier in zijn hals. Inmiddels zit hij aan de antibiotica, in de hoop dat wat zijn lichaam niet lijkt te kunnen verslaan, zich wel gewonnen geeft na deze kuur. Uitgerekend […]

Mijn zoon is soms een cryptogram

Job is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt: de cirkelredenatie is typisch, de kunst is de uitgang vinden

Mijn zoon is soms een cryptogram. Je moet associatief kunnen denken om hem te begrijpen. Deze week is hij ziek. Dat betekent gejammer in de nacht. Op erbarmelijke tijdstippen sta ik naast zijn bed. ‘Waarom moet je huilen, Job?’ ‘Omdat verdrietig.’ ‘Waarom ben je dan verdrietig?’ ‘Omdat huilen.’ Ik ga er maar even bij zitten. […]

Kille rekenmeesters zijn gelukkig in de minderheid

Job - dertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt

‘Huil alstublieft niet mevrouw Haverkamp.’ Deze boodschap, opgeschreven door een mij onbekende dame van 74, cirkelt al dagen door mijn hoofd. Als een dichtregel. De vrouw reageerde op mijn column van vorige week. Daarin beschreef ik mijn pijn als mensen me weer eens vragen ‘of ik het wist’. Of ik dus 13 jaar geleden moedwillig […]

Schuld

Wie schrijft, kan reacties verwachten. Ik weet dat. Maar hoe vaak moet ik me nog verantwoorden voor mijn gehandicapte kind

Ik kan er niets aan doen. Na dertien jaar trek ik het me nog steeds vreselijk aan, voel ik me rot en ga ik me verdedigen. Nu weer naar aanleiding van een verhaal over Job in Human, het magazine van het Humanistisch Verbond. Een lezer informeerde bij de redactie of ik moedwillig een kind ‘met […]

Meer zien