774
8

Hoogleraar Economie

Esther-Mirjam Sent is hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hiervoor doceerde zij aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten en is zij visiting fellow geweest aan de London School of Economics en de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar onderzoeksinteresses omvatten de geschiedenis en filosofie van de economische wetenschappen alsmede de economie van de wetenschap hetgeen onder andere is uitgemond in twee boeken: The Evolving Rationality of Rational Expectations: An Assessment of Thomas Sargent's Achievements (Cambridge University Press, 1998), waarvoor zij de Gunnar Myrdal-prijs ontving, en Science Bought and Sold: The New Economics of Science (University of Chicago Press, 2002, samen met Ph. Mirowski). Zij is tevens mede-redacteur van de Journal of Institutional Economics. Recentelijk zijn haar onderzoeksinteresses uitgebreid naar gedragseconomie, experimentele economie en economisch beleid. Esther-Mirjam Sent is in 1994 gepromoveerd aan Stanford University in de Verenigde Staten.

Amerikaanse toestanden

Het grootschalig overnemen van methodes en praktijken van het ene systeem door het andere is doordrenkt met gevaar en mogelijk onbedoelde gevolgen.

Kort geleden mocht ik in Den Haag deelnemen aan een debat voor de alumni van mijn faculteit. Maar welk belang had zij eigenlijk bij dit ‘netwerkevenement van hoge kwaliteit’? Wilde zij daarmee net als mijn vorige werkgever, de University of Notre Dame, grote bedragen van alumni binnenslepen? Een probleem daarbij is dat er grote verschillen bestaan tussen het onderwijssysteem in de Verenigde Staten en dat in Nederland.

Waar Amerikaanse studenten aan de poort worden geselecteerd, mogen Nederlandse universiteiten nog slechts beperkt op kwaliteit selecteren. Waar mijn studenten aan de University of Notre Dame 44.605 dollar (omgerekend bijna 34.000 euro) tuition betalen, zijn mijn studenten aan de Radboud Universiteit Nijmegen 1.771 euro collegegeld kwijt. Waar mijn Amerikaanse studenten 24 uur per dag en 7 dagen per week de bibliotheek bevolkten, besteden mijn Nederlandse studenten gemiddeld 33 uur aan hun studie. Waar mijn Amerikaanse studenten geen enkele sportwedstrijd van de Fighting Irish misten, neemt de Radboud geen deel aan universitaire sportcompetities.

Het gevolg is dat de kans uiterst klein is dat mijn faculteit dezelfde grote bedragen van alumni weet binnen te slepen. Maar misschien ging het haar helemaal niet om geld, zoals ik als econoom geneigd ben te denken, maar wilde zij juist haar ‘hoge kwaliteit’ naar Amerikaans voorbeeld delen en vermenigvuldigen.

De pogingen om universiteiten als Harvard-aan-de-Maas, Stanford-aan-de-Waal en Princeton-aan-de-Rijn te profileren doen me evenwel denken aan Lake Wobegon, een fictieve Amerikaanse stad die bedacht is door de humorist Garrison Keillor. Elk verhaal over dit plaatsje in Minnesota begint met: ‘Welkom in Lake Wobegon, waar alle vrouwen sterk zijn, alle mannen aantrekkelijk en alle kinderen boven gemiddeld.’

Ik hoop dat mijn faculteit beseft dat dit slechts Amerikaanse fictie is. De werkelijkheid is dat het grootschalig overnemen van methodes en praktijken van het ene systeem door het andere doordrenkt is met gevaar en mogelijk onbedoelde gevolgen.

Dit stuk is overgenomen van Voxweb.
Volg Esther-Mirjam Sent op twitter.

Geef een reactie

Laatste reacties (8)