738
20

Hoogleraar Economie

Esther-Mirjam Sent is hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hiervoor doceerde zij aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten en is zij visiting fellow geweest aan de London School of Economics en de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar onderzoeksinteresses omvatten de geschiedenis en filosofie van de economische wetenschappen alsmede de economie van de wetenschap hetgeen onder andere is uitgemond in twee boeken: The Evolving Rationality of Rational Expectations: An Assessment of Thomas Sargent's Achievements (Cambridge University Press, 1998), waarvoor zij de Gunnar Myrdal-prijs ontving, en Science Bought and Sold: The New Economics of Science (University of Chicago Press, 2002, samen met Ph. Mirowski). Zij is tevens mede-redacteur van de Journal of Institutional Economics. Recentelijk zijn haar onderzoeksinteresses uitgebreid naar gedragseconomie, experimentele economie en economisch beleid. Esther-Mirjam Sent is in 1994 gepromoveerd aan Stanford University in de Verenigde Staten.

Bonussen noodzakelijk? Er zijn betere middelen

Niet alles draait om geld: schouderklopjes en rechtvaardige behandeling blijken efficiëntere prikkels

Dat de Radboud Universiteit Nijmegen haar negentigste verjaardag viert, kan ik goed aan mijn agenda merken. Leuk hoor, die lezingen, dat sporten en die muziek, maar afgelopen vrijdag zat ik me tijdens de drie uur durende diesviering toch een beetje te verbijten.

Als econoom begon ik me zorgen te maken over de opportuniteitskosten van de tijd die ik kwijt was met het vieren van het verjaardagsfeestje van mijn werkgever. Dat zijn de kosten uitgedrukt in termen van de beste ‘gemiste kans’. Dat wil zeggen, ik had gedurende die drie uur ook papers van studenten kunnen lezen, aan een artikel kunnen werken of een lezing kunnen voorbereiden.

Als econoom hoor ik mijn tijd efficiënt te besteden. Maar ja, mijn beroepsgenoten dachten ook dat bonussen tot grotere efficiëntie zou leiden. Geld wordt hierbij gezien als de belangrijkste (en veelal enige) motivator. Het zou mensen prikkelen om harder in de gewenste richting te gaan lopen. Vandaar dat beloningsdeskundigen pleiten voor bonussen, met als doel het gedrag te sturen. Echter, geld is helemaal niet zo’n belangrijke motivator voor mensen als economen wel denken.

Natuurlijk is geld belangrijk in onze samenleving; we moeten allemaal eten, drinken, de hypotheek of huur betalen. Maar dat wil niet zeggen dat alles om geld draait. Belangrijk is bijvoorbeeld ook of je het werk dat je doet leuk vindt, en of je je daarin kunt ontwikkelen. Om mensen te motiveren een stapje harder te lopen, werkt het doorgaans veel beter om te laten merken dat hun inspanningen worden gewaardeerd en zinvol zijn. Een schouderklopje en mensen fatsoenlijk en rechtvaardig behandelen doen meer dan een zak met geld.

Met andere woorden: het komt vooral aan op ‘met mensen kunnen omgaan’, oftewel leiderschap tonen. En laat de Radboud Universiteit Nijmegen nu juist dat met haar verjaardagsfeestje hebben gedaan. Kortom, ik ben een gemotiveerde werknemer.

Dit stuk werd eerder gepubliceerd op VoxWeb

Volg Esther- Mirjam Sent ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (20)