1.640
13

Hoogleraar Economie

Esther-Mirjam Sent is hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hiervoor doceerde zij aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten en is zij visiting fellow geweest aan de London School of Economics en de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar onderzoeksinteresses omvatten de geschiedenis en filosofie van de economische wetenschappen alsmede de economie van de wetenschap hetgeen onder andere is uitgemond in twee boeken: The Evolving Rationality of Rational Expectations: An Assessment of Thomas Sargent's Achievements (Cambridge University Press, 1998), waarvoor zij de Gunnar Myrdal-prijs ontving, en Science Bought and Sold: The New Economics of Science (University of Chicago Press, 2002, samen met Ph. Mirowski). Zij is tevens mede-redacteur van de Journal of Institutional Economics. Recentelijk zijn haar onderzoeksinteresses uitgebreid naar gedragseconomie, experimentele economie en economisch beleid. Esther-Mirjam Sent is in 1994 gepromoveerd aan Stanford University in de Verenigde Staten.

Hoeveel vluchtelingen zou jij redden?

Een beetje rationaliteit kan geen kwaad in het vluchtelingendebat

Hartverscheurend was de foto van Aylan Kurdi, het dode jongetje dat vorige week op het strand in Turkije aanspoelde. Mijn zoontje heeft ook zo’n blauw broekje, ook zo’n rood shirtje, ook zulke schattige schoentjes. Als dit Europa’s houding tegenover vluchtelingen niet zal veranderen, wat dan wel? Volledige veiligheid valt niet te garanderen, maar hoe kan de oversteek dan toch iets veiliger gemaakt worden? Daarbij helpen emoties niet altijd.

Hoe lastig het daarbij is om rationeel te denken, blijkt uit een experiment uitgaande van de verwachting dat 600 vluchtelingen de oversteek niet overleven. Vraag aan een groep mensen (variant a) te kiezen uit de volgende twee mogelijkheden:

1.200 mensen worden gered.

2.Een derde kans dat 600 mensen worden gered, twee derde kans dat niemand wordt gered.

Dan kiezen de meesten het zekere voor het onzekere, oftewel optie 1.
Of vraag mensen (variant b) te kiezen uit de volgende twee mogelijkheden:

1.400 mensen worden niet gered.

2.Een derde kans dat 600 mensen worden gered, twee derde kans dat niemand wordt gered.

Dan kiezen de meesten het onzekere voor het zekere, oftewel optie 2.

En dat terwijl de mogelijkheden in beide varianten exact hetzelfde zijn. Met andere woorden, we zijn uitermate gevoelig voor de wijze waarop mogelijkheden gepresenteerd worden. Daar komt bij dat we de neiging hebben om verliezen zwaarder te wegen dan winsten. We zijn dan ook bereid risico te nemen (mogelijkheid 2) om verliezen te vermijden (variant b).

Kortom, waar het vluchtelingendebat sterk beïnvloed wordt door emoties, kan een beetje rationaliteit geen kwaad, hoe moeilijk dat ook is als je zo’n verschrikkelijk beeld ziet. En daarbij blijken landsgrenzen eerder van emotionele dan rationele waarde.

cc foto: Roel Wijnants

Deze column verscheen ook op Voxweb

Fit

Esther-Mirjam schreef onder meer: Fit, verbeter de conditie van uw organisatie


Volg Esther-Mirjam ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (13)