21.285
404

Politicoloog, journalist

Ali Al-Jaberi is politicoloog, journalist, debatleider en docent aan de Universiteit van Amsterdam.

‘Huismoslim’ Aboutaleb dient het racistische establishment

Moslims de schuld geven van islamofobie is niet anders dan vrouwen de schuld geven van seksisme

Aboutaleb laat deze week opnieuw weten dat moslims afstand moeten doen van de zelfverklaarde Islamitische Staat. Want, zegt hij in een interview met Vers Beton, ‘Niemand kan de vrees van veel autochtone Nederlanders wegnemen, behalve de moslimgemeenschap zelf.’

Eén van deze ‘autochtone Nederlanders’ zou Aboutaleb een e-mail hebben gestuurd, waarin staat: ‘Ik ben al heel lang bevriend met mijn Marokkaanse buren. Maar nu zie ik ineens mensen met lange jurken binnenkomen. Ik ben bang.’ Dit is een ‘terechte vrees’, zegt de burgemeester.

De uitlatingen van Aboutaleb zijn ondubbelzinnig racistisch. Ze suggereren dat moslims ‘terecht’ verdacht zijn van sympathie voor (samenwerking met?) ISIS totdat ze het tegendeel bewijzen. Dit is even racistisch als witte mensen ter verantwoording roepen over Breivik of Wilders.

Met een soortgelijke logica geeft de Rotterdamse burgemeester niet racisten, maar moslims de schuld van islamofobie. ‘Vrees’ voor moslims – wat gewoon racisme heet als je het niet verdoezelt – is volgens hem te danken aan ‘jarenlang’ tegen ‘angstige mensen’ zeggen ‘Ach joh, zeur niet’, in plaats van hun angst weg te nemen, wat niemand kan ‘behalve de moslimgemeenschap zelf’. Moslims de schuld geven van islamofobie is niet anders dan vrouwen de schuld geven van seksisme.

De verdachtmakerij van moslims bestaat niet uit loze woorden, maar vertaalt zich direct in institutioneel racisme. Zo is de Nederlandse politie, niet te min in Rotterdam, structureel gewelddadig tegen Turkse en Marokkaanse jongeren en werd de havenstad onlangs rechterlijk veroordeeld voor de discriminatoire klopjacht op Marokkaanse uitkeringsgerechtigden. Aboutaleb en zijn PvdA spraken zich niet uit tegen het onwettelijk beleid.

Moslims verdacht maken van terrorisme maakt het bovendien makkelijk om in de naam van vrede en veiligheid oorlog te voeren in het Midden-Oosten. Zo kan Nederland Irak bombarderen omwille van ‘humanitaire redenen’ en kan Israël een massaslachting plegen in Gaza onder de noemer van terrorismebestrijding. 

Terreur stelselmatig presenteren als een ‘moslimding’ zoals Aboutaleb doet, helpt ook om te verbergen dat ISIS en Al Nusra tot voor kort bewapend en getraind werden door het Westen. Misschien werd daarom in 2012 en 2013 – toen in Syrië al geprotesteerd werd tegen terreurgroepen – niemand in Nederland opgeroepen zich uit te spreken tegen ISIS. Moslims moeten zich blijkbaar alleen distantiëren van terroristen die het westen niet (meer) steunt. 

De houding van Aboutaleb in de discussie over ISIS staat niet op zichzelf, maar vertegenwoordigt het racisme in het witte establishment. Zijn taak is om dat een ‘Marokkaans gezicht’ te geven. Daarom werd hij na een mislukte sollicitatie-poging bij Lijst Pim Fortuyn door de PvdA binnengehaald.

In 2004 zei de toenmalige PvdA burgemeester van Amsterdam Job Cohen tegen NRC dat Aboutaleb ‘precies de juiste toon [weet] te treffen… Naar Aboutaleb wordt opgekeken. Hij is één van hen.’ In hetzelfde artikel voegde vooraanstaand partijgenoot Lodewijk Asscher toe dat Aboutaleb zich vooral kenmerkt doordat hij ‘dingen [kan] zeggen die wij niet kunnen zeggen’.

Tien jaar later blijft Aboutaleb zijn functiebeschrijving trouw. Onlangs weigerde hij aangifte te doen tegen de ‘minder Marokkanen-actie’ van Wilders, maar toen Fitna uitkwam was hij bereid om met zijn ‘achtergrond en kennis van de Arabische taal zo nodig in moslimlanden tekst en uitleg te geven over de film van Wilders en waarom die vertoond mag worden’. Rechts-racistisch blad Elsevier riep hem niet voor niets tot Nederlander van het jaar uit, net als top-islamofoob Hirsi Ali voor hem. 

Malcolm X noemde het equivalent van Aboutaleb en Hirsi Ali ten tijde van de slavernij ‘house negros’. Terwijl de ‘field negro’ op de plantage werkte, diende de ‘house negro’ in het huis van zijn meester. In ruil voor dit privilege was hij onomwonden loyaal aan de slavendrijver, zoals de Nederlandse ‘huismoslim’ onvoorwaardelijk loyaal is aan het racistische establishment.

In een land waar racisme is geïnstitutionaliseerd, is huismoslim of house negro zijn de voorwaarde die het establishment stelt om mensen van kleur toe te laten.  

Wat zouden politici van kleur anders doen bij racistische partijen als de VVD en het CDA? Waarom namen PvdA-ers van kleur geen afstand van Diederik Samson toen hij Marokkanen een ‘etnisch monopolie’ op overlast toedichtte? Waarom weigert Marcouch agenten te veroordelen die een Marokkaans jongetje van dertien mishandelen in de Schilderswijk? En hoe komt het dat Turkse politici uit de PvdA worden gegooid als ze kritiek hebben op het racistische integratiebeleid?

Organisaties die de overheid aan het subsidieinfuus legt om als ‘vertegenwoordigers’ van de moslimgemeenschap op te treden zijn geen uitzondering. Clubs als het Contactorgaan Moslims en Overheid (CMO) en de Nederlandse Moslimraad (NMR) zijn de eerste die de ‘hand in eigen boezem steken’ als de moslimgemeenschap weer eens in het verdomhoekje gestopt wordt.

‘Moslimvertegenwoordigers’ liepen niet voorop bij de demonstraties tegen de laatste Gaza-slachting, maar riepen moslims liever op om ‘hun emoties in bedwang te houden als ze het ergens niet mee eens zijn’, aldus de voorzitter van het CMO. Ze laten zich ook graag voor het karretje van het racistische CIDI spannen door met deze zionistische lobbygroep afspraken te maken over discriminatie.

En toch genieten de talloze huismoslims van Nederland nog respect in (een deel van) de moslimgemeenschap. Want ‘het is toch goed dat we een Marokkaanse burgemeester hebben?’ Ik begrijp waar dit sentiment vandaan komt. Maar het is verkeerd om een politicus per definitie het voordeel van de twijfel te geven, omdat zij of hij een persoon van kleur is.

Wie in de top van het racistische establishment werkt verdient juist de strengste scepsis en meestal zelfs een veroordeling. Gelukkig zijn steeds meer mensen van kleur zich hiervan bewust.

Dit stuk verscheen ook op Wijblijvenhier.nl

Geef een reactie

Laatste reacties (404)