Laatste update 17:11
3.343
47

Muzikant, schrijver, componist

Erwin Gaur (half pseudoniem voor Erwin Angad-Gaur, 1970) studeerde Kunst en Cultuurwetenschappen in Rotterdam en is muzikant, schrijver en componist. Zijn debuutroman ‘Gardi’ verscheen dit voorjaar. (Foto gemaakt door Sebastian Beijersbergen)

Ik, wegkijker

De graagte waarmee een groot deel van de wakkere Nederlanders op Twitter, waaronder de steeds verder radicaliserende Leon de Winter, incidenten tot een terroristische moslim-aanslag willen uitroepen.

cc-foto: Jonathan Bennett

Het is niet nieuw en het is – ook hier – vaker geconstateerd, maar toch viel het de afgelopen week bijzonder op. De graagte waarmee een groot deel van de wakkere Nederlanders op Twitter, waaronder de steeds verder radicaliserende Leon de Winter, incidenten tot een terroristische moslim-aanslag willen uitroepen. Het mogelijk voorkomen van een aanslag in Eindhoven als bewijs van onoplettendheid willen zien. De woede en teleurstelling ook, als van een daadwerkelijke aanslag geen sprake blijkt te zijn. Twijfel over de berichtgeving van de politie, over de leugenachtige autoriteiten. Complot-denken.

Het zal versterkt zijn door de voorzichtige constatering, hier en daar, de afgelopen weken en maanden, dat in vergelijking met het buitenland Nederland tot nog toe lang gevrijwaard is gebleven van een grote terreuraanslag. De suggestie dat wij hier wellicht nog niet zo’n slecht beleid lijken te voeren, met alle fouten die ook hier gemaakt zijn, voorzichtig geuit omdat morgen alsnog een aanslag kan worden gepleegd, waarvoor niemand ons met zekerheid vrijwaren kan; het lijkt tot een bijna perverse, virulente hoop op het definitieve ongelijk van de ‘wegkijkers’ in de media, de Tweede Kamer en ‘de elite’ te leiden.

Maar misschien ook dat het mij vooral opviel omdat mijn weekend door mijn eigen moslim-incident beheerst werd: een (overigens regelmatig herhaald) samenzijn van romantische aard met een Marokkaanse jongen, die ik hier Abuddin zal noemen.

Tussen bedrijven door spraken we over de ramadan, waaraan hij niet deelneemt (‘ik denk niet dat ik meer of minder van God houd door honger te lijden’). Over kennissen in Marokko die gedurende deze periode hun dagschema omruilen voor een nachtschema en zijn twijfel of men op die wijze nou werkelijk een godvrezender bestaan leidt dan dat van hemzelf. Een keer per week bidden leek hem ook wel genoeg, merkte hij terzijde op; ‘door vijf keer per dag dezelfde tekst voor te dragen onthoud ik het echt niet beter’. We spraken over de NPO serie ‘Familie, Geloof en Hoop’ en over de Engelse en Franse parlementsverkiezingen.

Ik geef toe: het is een anekdote met weinig bijzondere waarde. Abuddin is in objectieve zin niet bijzonder of uniek, evenmin als ik dat als afvallig katholiek of als halve Hindoestaan ben. Ik moet u er misschien ook niet mee lastig vallen.

Behalve misschien omdat ik meer en meer de neiging voel nuance uit te dragen. De indeling in groepen niet te accepteren en tegen te spreken. Inderdaad middels anekdotes, omdat de dagelijkse werkelijkheid veelkleurig en anekdotisch is.

Ben ik door mijn persoonlijke ervaringen dan een ‘wegkijker’? Ik wil het overwegen.

Ik denk het niet. Ik ben eerst en vooral geen zwartkijker en wens dat niet te worden.

Ik wens dat aan ons allen, ook Leon de Winter, toe.

Laat ons helder zijn: Er bestaat een moslim-probleem, een probleem ook vooral met kansloze (jonge)mannen van diverse achtergronden. Maar bovenal leven we in een wereld en in een land waarin de tolerantie, waarom wij ooit bekend stonden, met de dag verder uit het zicht verdwijnt, een samenleving die versplintert, met een even versplinterde volksvertegenwoordiging, die geen compromis meer sluiten wil, bang voor de eigen compromisloze achterban.

Ik vergeet daarbij de Molukse gijzelingen en de Ra-Ra aanslagen niet, uit de tijd dat onze nu heiligverklaarde tolerantie hoogtij vierde, of de vele fouten die binnen de immigratiepolitiek zijn gemaakt. Ik kijk nergens van weg of van op. Behalve misschien van toenemende haat-taal uit verschillende geledingen en de wens om slachtoffers voor het eigen gelijk.

De onmenselijkheid van de Londense aanslagen, van Manchester, van Orlando en Parijs, evenals die van München en Utøya; zij mogen ons onze menselijkheid niet ontnemen.

Ook dat is vaker gezegd, maar kan niet vaak genoeg herhaald worden.

Moedig is niet te schreeuwen dat er zo veel mis gaat, moed is niet preventief mensenrechten schenden. Moed is veeleer menselijkheid en nuance te bewaren. Een tragedie betreuren om zichzelf en niet om het eigen gelijk. Als dat wegkijken is, dan draag ik graag die eretitel. Wegkijken bij een tragedie, in plaats van er verlekkerd naar te kijken beschouw ik als een goede eigenschap.


Laatste publicatie van Erwin Angad-Gaur

  • Gardi

    Een korte roman over obsessie, over liefde en de impact van terreur

    Februari 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (47)