1.681
18

Hoogleraar Economie

Esther-Mirjam Sent is hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hiervoor doceerde zij aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten en is zij visiting fellow geweest aan de London School of Economics en de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar onderzoeksinteresses omvatten de geschiedenis en filosofie van de economische wetenschappen alsmede de economie van de wetenschap hetgeen onder andere is uitgemond in twee boeken: The Evolving Rationality of Rational Expectations: An Assessment of Thomas Sargent's Achievements (Cambridge University Press, 1998), waarvoor zij de Gunnar Myrdal-prijs ontving, en Science Bought and Sold: The New Economics of Science (University of Chicago Press, 2002, samen met Ph. Mirowski). Zij is tevens mede-redacteur van de Journal of Institutional Economics. Recentelijk zijn haar onderzoeksinteresses uitgebreid naar gedragseconomie, experimentele economie en economisch beleid. Esther-Mirjam Sent is in 1994 gepromoveerd aan Stanford University in de Verenigde Staten.

Kiezen door niet te kiezen

De meeste mensen houden het uit luiheid, angst of gewoonte liever bij wat ze al hadden

Ik ging pas geleden naar een bijeenkomst. De ober kwam vóór de lunch vragen of iemand een vegetarische maaltijd wilde in plaats van vlees. Slechts één persoon aan onze tafel van tien ging in op dit aanbod. Dit is niet ongebruikelijk. Maar wat als de keuzemogelijkheden omgedraaid worden?

Tijdens een andere bijeenkomst was de vegetarische lunch de standaardoptie en werd aan vleeseters de mogelijkheid geboden om een vleesgerecht te bestellen. Plotseling ging 80 procent van de deelnemers voor de vegetarische optie. Dit was niet omdat er zoveel vegetariërs onder de deelnemers waren, maar vanwege de manier waarop de keuze werd gepresenteerd.

Het gaat hier niet alleen om één enkele lunch. Vleeseters dragen ongeveer zeven keer meer bij aan de uitstoot van broeikasgassen dan vegetariërs. Veel mensen ondersteunen de roep om meer duurzaamheid. Een ruime meerderheid (59 procent) van de mensen wil een strenger milieubeleid.

We zeggen echter wel dat we het milieu belangrijk vinden, maar willen hiervoor niet te veel opofferen. De persoonlijke consequenties van maatregelen spelen blijkbaar een grote rol. De mens is immers gericht op eigenbelang en kortetermijnbelangen. Daarbij sluiten we onze ogen voor de langetermijn-gevolgen.

De meeste mensen houden het daarnaast uit luiheid, angst of gewoonte liever bij wat ze al hadden, bij wat je kiest als je níet kiest. Beleidsmakers doen er goed aan de standaarden aan te passen. Dat betekent dat je mensen automatisch de duurzame optie geeft, tenzij ze per sé iets anders willen. Bijvoorbeeld: je krijgt vegetarisch eten, tenzij je vlees wilt. Of: je neemt groene energie af, tenzij je graag grijze stroom wilt.

Mijn favoriete filosoof Loesje verwoordt het mooi: ‘Hoogste tijd om dat motortje van de economie op duurzame energie te laten lopen.’

Dit stuk is overgenomen van Voxweb.

Volg Esther-Mirjam Sent ook op twitter.

Geef een reactie

Laatste reacties (18)