1.859
37

Hoogleraar Economie

Esther-Mirjam Sent is hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de Radboud Universiteit Nijmegen en lid van de Eerste Kamer voor de PvdA. Hiervoor doceerde zij aan de University of Notre Dame in de Verenigde Staten en is zij visiting fellow geweest aan de London School of Economics en de Erasmus Universiteit Rotterdam. Haar onderzoeksinteresses omvatten de geschiedenis en filosofie van de economische wetenschappen alsmede de economie van de wetenschap hetgeen onder andere is uitgemond in twee boeken: The Evolving Rationality of Rational Expectations: An Assessment of Thomas Sargent's Achievements (Cambridge University Press, 1998), waarvoor zij de Gunnar Myrdal-prijs ontving, en Science Bought and Sold: The New Economics of Science (University of Chicago Press, 2002, samen met Ph. Mirowski). Zij is tevens mede-redacteur van de Journal of Institutional Economics. Recentelijk zijn haar onderzoeksinteresses uitgebreid naar gedragseconomie, experimentele economie en economisch beleid. Esther-Mirjam Sent is in 1994 gepromoveerd aan Stanford University in de Verenigde Staten.

Sombere mensen houden groei economie tegen

Sinds kort huppel ik naar de voordeur, want de economie lijkt de weg omhoog te hebben gevonden

Tot voor kort liep ik met het lood in de schoenen naar de brievenbus voor de krant, anticiperend op schreeuwende krantenkoppen met negatief economisch nieuws. Sinds kort huppel ik naar de voordeur, want de economie lijkt de weg omhoog te hebben gevonden.

De economie groeit, de koopkracht stijgt en werkzoekenden vinden weer een baan. Er wordt geïnvesteerd in onderwijs, zorg wordt eindelijk in de buurt georganiseerd en huizen worden weer verkocht en verbouwd. Ja, zeggen de sombermannen dan, wacht maar af, want voor je het weet gaat het weer de verkeerde kant op. En helaas zijn de sombermannen gebruikelijk in de meerderheid.

Leg, bijvoorbeeld, de volgende situatie aan mensen voor. Een bedrijf maakt kleine winsten. Het bedrijf bevindt zich in een stad die gekenmerkt wordt door een recessie met substantiële werkloosheidscijfers. In het eerste scenario is er geen inflatie en besluit het bedrijf om salarissen met 7 procent te verminderen. In het tweede scenario is er 12 procent inflatie en besluit het bedrijf de salarissen met 5 procent te laten stijgen.

Dan blijken mensen het eerste scenario aanzienlijk oneerlijker te vinden, terwijl de inkomensachteruitgang in beide situaties 7 procent bedraagt. De reden is dat negatieve zaken als verliezen, neergang en daling ons gevoelsmatig harder raken dan dat positieve zaken als winsten, bloei en stijging door ons worden gewaardeerd.

Oftewel, worden we overspoeld met negatieve economische berichtgeving, dan beïnvloedt ons dat meer dan het positieve economische nieuws dat we nu in de kranten lezen. Daarmee worden negatieve economische ontwikkelingen versterkt, terwijl dat bij positieve economische ontwikkelingen veel minder het geval is.

Volgens mij zit Johan Cruijff er met zijn nadelen en voordelen in dit geval dus naast.

Deze column verscheen ook op Voxweb

Fit

Esther-Mirjam schreef onder meer: Fit, verbeter de conditie van uw organisatie


Volg Esther-Mirjam ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (37)